Basic HTML Version
84
бірдей көз салып тұратын бір зат бар. Ол – бұ дүниеден баз
кешкен жандардың ескерткіші (мүсіні). Ендеше айтып отырған
жарығымыз бен қараңғылығымыздың арасында арпалысып
жүрген мүсіншілерді кім демекпіз?! Олар тек ескерткіш қойып
жүргендер емес, жанталаса жүгірген құмырсқа-тірліктегі мына
біздерге ескерту жасап келе жатқан жандар! Тірі пенденің
мүсінші талантына бас иетіндігінің бір сырын, бəлкім, осыдан
да іздеу керек шығар...
* * *
Тілеуберді БИНАШЕВ. Талайларға таныс адам. Біреу
ұнатып, біреу ұнатпас. Пенде емеспіз бе. Толықтау келген
десең де, жуандау келген десең де, жуандау келген десең де,
жұмырлау келген десең де жараса беретін сияқты (əркім өз
тұрғысынан айтады емес пе). Əйтеуір, мен секілді қатқан қара
емес. Салыңқы қабағына қою мұртын əдейі іздеп тапқандай.
Азды-көпті кездесетін күйкі тірліктің күйінішінен туған маң-
дай сызаттарын да орынсыздыққа жатқыза алмайсың. Бір қа-
раған адамға ішімдегіні тап дегеннің нағыз өзі.
– Түсінгісі келген жанға табиғаттың өзі сөйлеп тұр ғой, шір-
кін. Біздікі тек соны таңдап тауып, өңдеп, жалпақ елге жағымды
да ұғымды етіп жасап беру, – дейді сөз арасында кішіпейілділік
танытып. Неге екенін қайдам, жеке отырып жұмыс істейтін
шеберханасының жоқтығын, қажетті материалдардың табы-
ла бермейтіндігін, көпшілік мүсіншіге ортақ тағы да басқа
шешімін күткен мəселелерді əңгімелеп, кейбіреулер сияқты
жылай кеткен жоқ. Қоғамымыздың қазіргі кезеңінде мұндай
«ұсақ-түйек» мəселелердің шешіле қоймайтындығын ескерді
ме, əлді өзінің кебін киіп жүрген журналист ағайындарының
«мə» деп ұстата салар шамасы жоқтығын ойлады ма, жоқ əлде
газет сөзін белден басып жүре берер саңырау орындардың көп-
тігі көңілін басты ма, əйтеуір, бұл төңіректе лəм-мим деп ауыз
ашпады. Қазірде не көп – проблема көп, о жайында біздің де
сөз қозғауға зауқымыз соқпаған.