Basic HTML Version
65
білу ғана емес, олармен «тілдесе» білу де керек шығар. Осы-
ны өзім де түсінбедім. Назарбек те ұқтыра алмады. Бірақ
оған деген көңілімде иненің жасуындай да күмəнім қалмады.
«Құбылыстың себебін білген адам – бақытты адам»
деген
екен Вергилий...
«Қазақ əдебиеті» газеті, 22 ақпан, 1991 жыл
ДІН ЗАМАНҒА БЕЙІМДЕЛЕ МЕ, ƏЛДЕ...
– Аға, ең болмаса бір рет мешітке барғым келеді. Жас
қыздың қымсына айтқан сөзі көңілде жүрген ойдың ауыз-
ға алынуына себеп болды.
* * *
Бəлкім, сəл-пəл қиыса қоймас, сонда да болса, тіл ұшына
оралып тұрған жіп-сөздің басы ретінде «Бидайдың барар жері –
диірмен» дегенді айтып алғымыз келіп тұр. Адам да бір бидай,
жайқалып өсіп, бойындағы бар жемісін береді. Ақыр соңында,
диірмен өлімге мойынсұнады. Мұнымен не айтпақ дерсіздер,
заңды сұрақ. Ендеше, негізгі мəселемізге біз де көшейік.
Кеудеміздегі жұдырықтай ғана ет-жүрегіміз соғысын тоқ-
татпай, тұла бойымызды қыздыра, бүкіл тəнімізге нəр беріп,
ып-ыстық қанымыз қалыпты ырғағымен ытқып тұрғанда,
көпшілігіміз дін төңірегінде терең ойланып, бас қатырып
жатпаймыз. Алда-жалда ойлана қалсақ, шындығы керек,
мойындағымыз келмейді. Мойындағымыз да. Пікірталас атты
барлығымызға да жетіп-артылатын үлкен етекке жабыла жар-
масып, бүтін дүниенің дал-далын шығарамыз. Ақырында,
əрбіріміздің қолымызда кеткен бір-бір жапырақ шүберекті
ешбір қажетімізге жарата алмай, тиімді пайдаланбақ болған
күннің өзінде, өмір бойы тізеден, тіпті, тобықтан асып көрме-
ген аяқ киімімізді сүртіп тұру қызметіне жегеміз. Сонда шық-
қан нəтиже қайсы? Арғы ата-бабаларымыз тəңірлік дінге сен-