Basic HTML Version
239
Сіздердің газеттеріңіз арқылы драматургтерімізге айтар
əңгімемізді жеткізсек деймін. Шоқан, Қаныш ағаларымыз
сияқты ұлы тұлғаларымыздың жастық шақтарына арналған
пьесалар болып жатса, бізге əкелсе екен. Қазіргі мына компью-
термен көзін ашып жатқан жас ұрпақ сондай данышпандары-
мыз бар екенін жан-жақты біліп өссе дейміз. Тарихымызды
біліңкіремейтін, кітап ашпайтын ұрпақ тым болмаса, осы сах-
на арқылы көріп-біле бергені жақсы ғой. Бұл орайда біз əзірше
триптих деп қойып жұмыс жасап жатырмыз.
– Əңгімеміз драматургтерге қарай ойысқан сияқты.
Өткенде драматургтеріміз бас қосып, үлкен мəжіліс өткізді.
Ол жайында біздің газетімізде үлкен материал да жария-
ланған болатын. Жалпы, осы драматургия мəселесіне орай
өзіңіз не айтқан болар едіңіз?
– Мен бір əңгімеде айтқан да болатынмын,
қазіргі қазақ
драматургиясы жоқ деуге болмайтын, бар деуге келмейтін
дəрежеде.
Бұған енді драматургтеріміздің бəрі бірдей келісе
қоймас. Дегенмен, тап қазір таласып-тармасып, мен қоямын
делініп жатқан шығарманы көре алмай тұрмын.
Мен өзім режиссер емеспін, бірақ бұл одан хабарым жоқ де-
ген сөз емес. Арада жыл салып болса да, драмалық шығар-
маларға байқаулар жарияланып, олар жүлделі орындарға ие
болып жатады. Мен режиссерларымызға қарасаңдаршы, ең
болмаса еңбектері ғой деймін. Алайда, оларды режиссерлары-
мыз ұнатыңқырамайды. Мың жерден жүлде алсын, мен ондай
пьесаны қоймаймын деп кесіп айтады.
Театр газет емес, бүгінгі күн тақырыбы дегенге келе қой-
майды. Кейде солай, бүгінгі күннің проблемасы деген бой ал-
дырып, драматургтеріміз арзанқол шығармаларға бой алды-
рып жатады. Театр мəңгілік тақырыптарды қозғау керек.
Мен бір-екі мысал айтайын. Драматургтер пьесаларын
театрға алып келіп жатады. Бəріміз оқып көріп, көңілден шық-
пағандарына жаймен айтамыз – бізге келе қоймайды екен деп.
Кейбірінде, мəселен, жасы шағы сəйкес келе қоймайды. Соны
айтсаң, драматургтеріміз: «Қалайша, əнебір қыз он жетілерде
емес пе?» деген сияқты əңгіме айтып жатады. Ал, мəселе оның