Basic HTML Version
197
гадирдің егін шықпай қалып, жыл соңында зар жылағанын
естігенбіз. Бүкіл ауыл шаруашылығы техникасынан, тіпті ас-
тындағы жеңіл мəшине мен басындағы үйінен айырылғанда,
жыламағанда не істемек? Бұл бір ұжым, бір жетекші ғана
делік, ал облыс бюджетін кепілге салып, ақыр аяғында күткен
нəтижеге қол жеткізе алмай, қапы қалған облыс жайында не
дерсің...
Биылғы жылғы науқан, аздап болса да, біршама əзірлік-
термен басталғалы тұрғандай. Мəселен, Қостанайда болып
өткен Халықаралық астық жəрмеңкесі алдағы күнге деген
жұртшылық үмітін оята түскен сияқты. Былтырғы жылдың 69
мың тонна астығы мен биылғы жылдың 610 мың тонна асты-
ғын өткізуге қол жеткізудің астарында да бірталай əңгіме жа-
тыр. Егін шаруашылығына қажетті түрлі препараттар мен 300
мың АҚШ доллары көлеміндегі егін зиянкестерін уландыра-
тын заттар алуға жасалған келісім де – қуанарлық жəйт. Қалай
десек те, өткенжылыорын алған саналуан «əттегене-айлардың»
қайталанбауына деген талпыныста Қостанайда бірінші рет
өткізіліп отырған жəрмеңкенің əсері мол болмақ. Дегенмен,
барлық мəселе осымен шешімін тапты деп ешкім айта алмас.
Табиғаттың төтенше қолайсыздықтары өз алдына, бір-бір би-
ліктің тізгінін ұстаған шенеуніктердің немқұрайдылығы сол
қалпында қала берсе, талай елдің көз жасына куə боларымыз
хақ. Осы орайда кепілге жеке заттарын, тіпті, облыс бюджетін
салу төңірегінде де айта кеткен жөн. Өз басын тəуекелге тіге-
тіндей, егін бір адам үшін, немесе бір облыс үшін ғана қажет
пе? Оның игілігі бүкіл елге ортақ болса керек. Сондықтан,
бюджет тапшылығын желеу ете бермей, дихандар үшін көмек
мақсатында мемлекеттік дотация беру, немесе шетелдік ин-
вестициядан арнайы қаржы бөлу жағы қарастырылғаны жөн
сияқты.
«Түркістан» газеті, 21 көкек, 1999 жыл