Basic HTML Version
186
тіркеуге тұрғызсам болды, шаруа бітті. Əніңді айтып жүріп,
жұмысыңды істей бер...
Мені қойшы, бұл хабарды естіген, ауылдағы төрт кіш-
кентайды бауырына басып отырғаннан басқа айналысар ермегі
жоқ əйелім–Ағайшаның танауыделдиіп, үй қалдырмай алақтап
бара жатқаны көз алдыма елестегенде, көңілім біртүрлі жы-
лып сала берді. Қуаныштың жасы кеңірсегімді жыбырлатып,
тістене, бір жұтынып қойдым. «Қой, екі-үш күнде тіркеуге
тұрып үлгерейін» – деп ойладым.
Тұп-тура төлқұжат бөліміне тарттым. Мұнда келгенде,
өрекпіген көңілім су сепкендей басылып қалды. Қай есікке
кірсем де, иіріліп шұбатылған кезек. Қолаңса сасыған қуыс
корридордың ауасы жүрегімді лоблытып, өзіме-өзім келе ал-
май арлы-берлі жүрдім де қойдым. Қарап та жүрмедім. Тіркеуге
тұру үшін не қажет, не істеу керек – бəрін сұрап-біліп, неше
түрлі бланкі қағаздар толтырып үлгердім.
Мына қызықты қара, өліп-өшіп кезегім келгенде, толтырған
бланкілер жарамсыз болып шықты. Көк сиямен жазылған
екен, қара сиямен толтырылуы керектігін айтып, қолыма қайта
ұстатты. «Əне, ана жерде қаламсап бар, тез-тез толтырып əке-
ліңіз».
Жіңішке қыз қол сілтеген жаққа қарап едім, шынында, бір
жігіт қаламсап сатып отыр екен.
– Мынаны толтырып алайын, қаламсап бере тұрыңызшы, –
деп өтіндім қолымдағы қағаздарды көрсетіп.
– Жиырма теңге...
– Өзіңізге қайтарып беремін.
– Сонда мен бұл жерде не үшін отырмын.
Анау алая бір қарады. «Жарайды, мінекиіңіз»... Ары-бері
автобуспен жүру, бланкі алу, тіркеуге тұру шығындарын ғана
есептеп, сол ақшаның өзін қарызға алып берген ауылдасым
мұны естісе не дер екен? «Ұят болды-ау». Өздерінің бірді-
бірге жалғап, əрең күнелтіп отырғанын білмейді емес, білемін.
«Осыдан жұмысқа кіріссем, бірінші айлығымнан балаларына
анау-мынау əперіп, бір мəз ғып тастармын». Ішкі ойым осы
еді.