Page 158 - Әнуарбек Әуелбек. Болашығына қол созған Қазақстан

Basic HTML Version

158
меңгерушісі болатын. Редакция берген Лесная көшесіндегі бір
бөлмелі үйге ата-енем мен бала-шағаны көшіріп алып келді. Бір
күні редакциямызға келген Жұмағали Саин құжаттарын реттеп
əкелуге Украинаға баратындығын айтып, бөлім бастығымен
əңгімелесіп отырды. Көңілім толқып, өзімді-өзім билей алмай
қалдым. Дереу өзімнің күйеуімнің Украина жерінде екендігін
айтып, көріп қалып жатса, хат табыстауын өтіндім. Жұмағали
күліп, Украинаның да Қазақстан секілді ұлан-ғайыр екендігін
айтты. Шынында. Не мекен-жайы жоқ, не қай жерде жүргендігі
белгісіз еді, өзім де ыңғайсызданып қалдым.
Сонымен, күндер өтіп жатты. Бірде Əбу Сəрсенбаевтың за-
йыбы – Лəзиза апай (хат бөлімінде істейтін) мені телефонға
шақырды. Телефон құлағын алсам, баяғы Жұмағали Саин екен.
Украинаға барып келіпті. «Біздің үйге келіп кетші» дегеннен
басқа ештеңе айтпады. «Мұнысынесі?Не аралас-құраласымжоқ,
не айтқан хабары жоқ» деп таңдандым да қойдым. Жағдайды
Лəзиза апайға айттым. «Сені жалғыз жібермеймін, мен де бірге
барамын» деп, апай өзінің серік болатындығын айтты.
Мені басқа ой мазалай бастады. Қасекеңнің осыншама уа-
қыт хабарсыз кеткендігі көңілі құрғырға əртүрлі ой салып,
жүрегім күпті болып жүрген. Алда-жалда басқалай хабар есті-
сем қайтем? Не де болса, өзім ғана білейін деген оймен апайға:
«Əуре болмаңыз, өзім-ақ жолығармын» деп, айтқан мекенге
келдім. Ішім – əлем-тапырық. Бұл 1945 жылдың 1 қаңтары
болатын. Күн салқындау, жаңбыр жауып басылған-тұғын.
Аяғымда үлкен байпақ етік, оным шылқыған су. Есікті орыс
кемпірі ашып, Жұмағалидың моншаға кеткендігін айтты. Əрі-
бері қыдырыстап жүріп біразден кейін қайта соқтым. Кіріп
барсам, Қасекең (бірден таныдым) енді ғана пальтосын іздіп
жатыр екнен. Ошарыла бұрылып қарады да, бірден қапсыра
құшақтап, сүйіп алды. «Ойбай, аузымнан сүйгені не қылғаны?»
деп, абдырап қалдым. Қазақта елдің көзінше жасалар ондай
үрдіс жоқ еді ғой. Соғыста жүріп үйренгені шығар. Содан бас-
аяғыма бір қарады да, амандық жоқ саулық жоқ «Аяғыңдағы
байпағың өзіңдікі ме!» деп дүңк ете қалды. Алты жылдай уа-
қыт өз өрнегін салыпты. Түсі суық, даусы қатқыл. Көре сала,