Basic HTML Version
157
– Қыз бала ерте есейеді ғой. Тұрмысқа шыққан қыз бала
сол барған жеріндегі жаңа ортаға тез араласып кетіп, сол үйдің
бір баласына айналады. Өзім, мысалы, жастайымнан барғасын
ба, Қасекеңнің үй-ішіне бірден бауыр басып кеттім. Күні бү-
гінге дейін өз інілерімнен гөрі қайныларым жақын сияқты.
Қабдылқайыр, Қаділбектерге түскен келіндерім де бір ина-
батты, мейірімді жандар болып шықты. Оны-мұны мəселе туа
қалса, Қасекең «Олар менен гөрі сені жақсы көреді, сен айтшы
осыны» деп жүргені.
– Қасекеңді əскерге шығарып салып, күтіп алған кездегі
көңіл-күйіңіз əлі ұмытыла қоймаған болар.
– Ол сəттер ұмытыла ма? 1939 жылы Қасекең Павлодар
облыстық білім беру басқармасында, мен кітапханада қызмет
істеп жүрген болатынбыз. Оны əскерге алып кетті де, дала-
да қалғандай болып қалдым. Өскеменде тұратын ата-енеме
келіп, тұрмыс жағдайына байланысты кейіннен ауылға көшіп
кеттік. Қасекеңнен көпке дейін хабар болмады. 1943 жылы
ғана «Жау тылынан шықтық. Аманмын» деген бір жапырақ
хат келді. Онда, тіпті, мен түгілі өзінің əке-шешесінің де жағ-
дайын дұрыстап сұрамапты. «Бұған не болған, бізден суып
кеткен бе?» деп, қатты қапаланып қалдым. Хат жазарға, мекен-
жайын да көрсетпеген. Сондағы сағыну, қамығу сəттері əлі
есімнен шықпайды. Ата-енеме көз жасымды көрсетпеу үшін
Қасекеңнің əпкесінің үйіне барып, жылап-сықтап алушы едім.
Сонда Жүніс жездем көңілімді аулап, алдандырып жұбатушы
еді. Өзі əдемі домбырасын қолына алып, жүректегі сезімді
қозғар сырлы да сазды əуенді шертіп отыратын.
Оқымады деген аты болмаса, көрген-білгені көп, түсінігі
мол кісі болатын, жарықтық. Күйзелген жаныма талай мəрте
сүйеніш, демеу болып еді.
Ата-енем мен үйдегі бала-шағаны асырау қажеттігін түсін-
дім. Өскеменге көштік. Мен облыстық газетке жұмысқа ор-
наластым. Кейінірек Алматыдағы облыстық газеттерге бөлім
меңгерушілерін əзірлейтін курсқа оқуға келдім. Жазған-сызған-
дарымды ұнатқан Байдабек Əлиманов «Социалистік Қазақстан-
ға» жұмысқа тұруыма қол ұшын берді. Ол кісі осы газеттің