Basic HTML Version
156
– Асылхан əже, ер адамға қойылатын есімді иеленуінізге
қарағанда, əке-шешеңіз сіздің болашақта Халық қаһар-
манының, батыр партизанның зайыбы болатындығыңыз-
ды сол кезде-ақ білген сияқты...
– Оны кім біліпті, құлақтарына періште сыбырласа,
сыбырлаған шығар. Иманды болғыр, əкем – Қабыш төрт қыз-
дың ішіндегі жалғыз ұл бала екен. Тұңғышы – мен дүниеге кел-
генде, ұлдай болсын, ұл болсын деп, атымды Асылхан атапты.
Ер балаша тəрбиеледі. Кішкентайымнан əкеме жəрдемдесіп
ұлдардың ісімен айналысып өстім. Жұмсаған жағына атқа
жайдақ қарғып мініп, шауып кете беретінмін. Сенің сөзіңнің
де жаны бар сияқты. Кімнің есімі қалай аталады, пешенедегі
жазуы да соған орай келеді деген түсінік бар ғой. Қасекеңе со-
дан кейін тап болған шығармын.
– Қашан, қай жерде кездесіп қалып жүрсіздер өзі?
– Е-ей, шырағым-ай, ауылдағы төртжылдық мектепті
бітірген соң, ары қарай оқығым келіп, Өскемендегі саяси-
ағарту техникумына бардым. Ол оқу орнына жетіжылдық
мектепті бітіргендер ғана алынады екен. Ол кездегі зиялы
қауым өкілдері халыққа, əсіресе, жастарға шын жанашыр бо-
латын. Техникумның директоры Майжолов деген кісінің өзі
араласып, дайындық бөліміне қабылдандым. Ал, Қасекең сол
техникумның жоғары курсында оқып жүретін. Оны бұрыннан
да танитын едім, қарындасы мектепте менімен бірге оқыған
болатын. Қазіргідей емес, ол кезде осы іші-бауырына кіріп,
асты-үстіне түсіп, қайта-қайта келіп жүретін. Соңынан, ол кел-
мей қалса, алаңдап, іздейтін күйге түстім. Қара дəуге көңілім
құлағанын сезе бастадым. Үйге келіп, əкем жоқта алып кетті.
Қазір ондайды «қашып кетті» деп жүрміз ғой. Əкеме қалай
айтарымызды білмедік, ұл балаша көріп жүрген жанға ауыр
тиетін болған соң, басқа амал таппадық. Əкем бір-екі айдай
өкпелеп, келмей жүрді. Кейін бəрі де ұмытылып кетті ғой. Ше-
шем «Мə, саған ұл керек болса» дегендей, менен кейін төрт
ұл, үш қыз тауып берген болатын əкеме. Сөйтіп, Қасекеңе 16
жасымда тұрмысқа шықтым.
– Тіпті, бойжетіп те үлгермеген екенсіз-ау...