129
айта алатын «103» деген жалғыз нөмірлі автобус. Оның өзі
тек қаланың шетіне ғана (Райымбек – Немцова көшелерінің
қиылысына) əрең іліктіріп тастайды. Ары қарай бұйырғанын
көресіз, ақшаң көп болса, автобус та көп. Соның өзінде, екі-үш
рет ат ауыстырып мінбесеңіз, барар жеріңізге жетуіңіз қиын.
Бір кездері қандай еді десеңізші! Жерінің топырағы көрін-
бес көк майса шөп пен бəйшешегінен басталар қызылды-
жасылды жайқалған гүлге толы өңір еді. Іргедегі гүрілдей
тасыған өзеннің айналасы ит тұмсығы батпас қалың тоғай бо-
латын. Ауылдың бел ортасында орналасқан табиғи ыстық су
қандай еді?! Оған қаладан ғана емес, сырт жерлерден де ар-
найы келіп, ем-дом қабылдайтын жұрттың қатары мол бола-
тын. Ем-дом жасауға арнайы вагон жайлар қызмет ететін. Бас-
аяғы бес-алты жылда бұл көріністің бірі де қалған жоқ. «Бір
кездері» деп жатқанымыз сол – кешегі күннің ғана «жемісі».
«Өз жерімізде өзіміз ақша төлеп суға шомыламыз ба?» де-
геннің ақыры вагондардың «өртеніп» кетуіне соқтырды. Ауыл-
дағы əдістерден арыла алмай, өзеннің бар тоғайын отқа жағып
тауыстық. Қазір ит мұрнын паналатар орын таппайды, жала-
ңаш қалған өзеніміз «қымсынуды» білмейді, салдыр-салақ сал-
дырап ағып жатыр. Жетім қалған дерсің. Экологиялық аймақ-
тан бас сауғалап келген жұртқа ұқсамаймыз. Табиғат апатын
түсінер жан оны аялай білуі керек емес пе еді.
Айтар мəселе көп болған соң, ойымызды да шашыратып
алдық па деймін. Сонымен, сөздің тоқ етері:
бірінші, негізгі көшесі қалаға кіріп тірелетін «Шаңырақта»
қаламен байланыс жасар телефон желісі жоқ;
екінші, қаланың орталықтарына тіке қатынайтын автобус
маршруты жолға қойылса. Əзірше, ең болмаса 99-нөмірлі ав-
тобус маршрутына 33 «А» қосымша көлік бөліп, «Шаңырақ»
арқылы жүргізгені жөн;
үшінші, «Шаңырақ-2»-де электр желісін, су құбырын тарту,
жол құрылысын жүргізу қолға алынғаны дұрыс;
төртінші, қыстақтың ортасынан байланыс бөлімшесін, га-
зет-журнал, хат-хабарға мүмкіндік тудыру қажет. Осының
кесірінен қаншама қазақ оқырмандарымыздан айырылып қа-
лып отырмыз.