Basic HTML Version
47
əрине, өкінішті. Бұйырса, алдағы уақытта талай рет шын
жүректен ақтарыла əңгімелесерміз. Өз басым газетіміздің
жанашыр оқырмандарының бірімен жақын танысқаныма
қуаныштымын. Сізге көп-көп рахмет!.
«Қазақ əдебиеті» газеті, 11 қаңтар, 1991 жыл
Роллан СЕЙСЕНБАЕВ:
«МЕНІҢ ЖАНЫМ ӨЛІММЕН ТІЛДЕСЕДІ...»
«Ақ табан шұбырынды...» деп басталатын сөз тіркесі тіл
ұшына оралған сəтте сонау бір алмағайып алапат заманда ай-
дай аспанына орнаған қара түнектен, басына төнген қатерлі
қасіреттен құтылу үшін үдере көшкен ел бейнесі көз алдыңа
елестей кетеді. Тым-тым алыстан қалықтай көтерілген қай-
ғылы əуен де құлағыңа талып естілгендей болады.
«Қаратаудың басынан көш келеді,
Көшкен сайын бір тайлақ бос келеді.
Қарындастан айрылған жаман екен,
Екі көзден мөлтілдеп жас келеді...»
...Иə, халқымыз көрмеген азап, соқтықпаған сойқан қалма-
ған да шығар, сірə. Заманның зарын, қоғамның қайғысын арқа-
лаған мұңды əнді қазір де бастай жөнелгің келеді. Себебі,
«ақ табан шұбырынды...» кезеңінен ауыр соқпаса, кем түсе
қоймас бүгінгі күніміз де кең сахараның ашық аспанына қайғы
бұлтын орап, жарық Күннің көзін көлегейлеп отыр. Жауының
жағасына жармасып өлген ата-бабаларымыздың күніне
зар болу деген, бəлкім, осы болар. Өйткені, қарсы алдында
қасқайып, көзіңе көрініп тұрған жау да жоқ. «Экологиялық
апат» деген сөзбен ғана өз-өзімізді жұбатқымыз келе ме,
қайдам. Тек мына дерекке ғана назар салып көрейікші: Арал
апаты меңдеген облыс тұрғындарының əр мыңына шаққанда