177
«Почему так получается?» спросил я ректора У.Джолдас-
бекова. «Потому, что у русских родителей профессия юриста
не престижна и они не хотят, чтобы их сын стал юристом. А
любой отец-казах хочет иметь сына-прокурора».
Можно было бы усмехнуться оценкам, которые дает акаде-
мик национальной «тяге к юриспруденции» у разных народов.
Но подобные «объяснения» и есть «национальное одеяние»
протекционизма».
Академик Өмірбек Жолдасбековтің ешқандай дəлелдеуді
қажет етпейтін жауабын шындық демей көріңіз. Ал, жүректен
шыққан ақиқатқа кигізілген көйлектің түрі – анау. Кімге қалай
екенін қайдам, өз басым Қазақстанда – Д.Қонаев, ҚазМУ-де –
Ө.Жолдасбеков, журналистика факультетінде – Т.Қожакеев
айырықша еңбектерімен есте қалады деп ойлаймын.
Адамды құртатыны – ұсақ-түйек мəселелер. Отбасындағы бол-
майтын нəрседен басталған ұрыстың соңы үлкен проблемалар-
мен аяқталып жатады. Саясат та – сол. Үлкен мақсатқа жету ұсақ-
түйек мəселелерден басталады. Ұсақ-түйек мəселелерден баста-
саң, сананы билеу оңай. Сананы билегенің – жеңіске жеткенің.
«Так что здесь предстоит и тяжелая работа, и сложная борь-
ба. Потребуется насточивость и зоркое политическое зрение,
чтобы разглядеть то, что скрывается за паутиной протекцио-
низма...»
Не үшін мазасызданып отыр дейсің. Бұл сөздің астарынан
«Елдің осал тұсын сəтті тауып, өз мақсатымыз жолында пайда-
лана білейік» деген ойдың ұшығын табуға да болатын сияқты.
Айта берсең, əңгіме көп. Сана тəуелсіздігі жайындағы əңгіменің
біз бір қырын ғана алып отырмыз. Не десек те, біздің қастерлі
де қасиетті шыңымыз – тəуелсіздік туын берік ұстауымыз қа-
жет. Ол үшін тəуелсіздік ауасындағы азон тесігіне айналып
отырған сана тəуелсіздігінен арылуға тиіспіз. Ендеше, дін-
нің – адалдығына, коммунизмнің – патриоттығынан, капита-
лизмнің – пысықтығынан қажетінше қабылдап, мемлекеттік
идеологиямыздың кең көлемдегі бағдарламасын жасау керек.
Мақсаты айқын, жолы белгілі тəуелсіз сана ғана алға қарай
батыл аттай алады. Адам денесінің қозғаушы күші, кілті – сана-