Basic HTML Version
138
төрайымы С.Назарбаева мен Президентімізге өз қолыммен та-
быс етсем демекпін.
– Сонда ата-аналар не мəселені талап етіп отыр?
– Негізінен екі мəселе. Дəрігерлердің қателігіне орай балала-
рымыздың денсаулығына өмір бойы тарқамас қауіп төнгендей.
Олардың денесіне тереңдеп еніп жеткен туберкулез вирустары
уақытша жазылғандай болғанмен, оңайлықпен өле қоймайтын
пəле. Сондықтан, оларға ауруханадан шыққаннан кейін де
арнайы қаржы (пособие) беріліп тұруы, жеке есепке алынуы
қажет. Бұл – бір. Екінші, біздің ауданымыздағы, Жаңатас қа-
ласындағы ата-аналарымыз 1993 жылдан бері балалардың
ақшасын алған емес. Тіпті, бюджеттен былтырғы деңгейден
төмен, 243 миллион кем ақша бөлінгендігіне жағамызды ұста-
дық. Ата-аналар балаларға берілуге тиісті осы ақшасын талап
етуде. Осы мақсатымызға жетуге «Түркістан» газеті де қозғау
салып, назарда ұстап отырса деймін.
Иə, шет елдерден ағылып келіп жатқан сапалы дəрі-дəрмек-
ті пайдаланған жақсы-ақ. Бірақ, оған біздің дəрігерлеріміз дай-
ын ба? Пайдаланудың реті жазылған арнайы қағазының бол-
мауы, не оған түсінбеудің соңы неге апарып соқтыратындығын
жаңатастық дəрігерлер дəлелдеп отырса керек.
Осындайда «Электрик пен сапер өмірінде бір-ақ рет қате-
леседі» деген есіңе түседі. Олардың қателігі өзінің өмірін ғана
алып кетеді. Өмірінде дəрігер қанша рет қателесуі мүмкін?
Оның салдарының салмағы қандай?
Қатаң бақылау мен үлкен жауапкершілік сезімі болмаған
тұста түрлі тосын жағдайлардың кездесетіндігі ғажап емес
екен. Ал, қазіргі таңда Гиппократ анты үлкен жауапкершілік
сезімін туғыза қояр ма екен?!
Негізі, қатаң тəртіп пен қатаң жаза қолданылатын жерде ғана
жауапкершілік жүгі салмақтырақ болатын сияқты. Болары бол-
ды деп, жылы жауып үйретіп, ақ желеңді абзал жандарды азған
жандарға айналдырып жіберген өзіміз емес пе? Жалпы, еліміздің
Қылмыстық кодексінде дəрігерлік саланың жай-жапсары бүге-
шігесіне дейін түсінікті де нақты қаралғаны жөн-ау.
«Түркістан» газеті, 11 – 17 ақпан, 1998 жыл.