Basic HTML Version
10
И
ЕМБЕРГЕН МЕН
Қ
АБИЖАМАЛДЫҢ
ХИКАЯСЫ
Екеуі де өмір бойы ұстаздық еткен еңбек ардагерлері. Қазір
бірі сексеннің сеңгірінен асып, екіншісі сексенге таяп келеді.
Құдай бере салған, туабітті ұлағатты жандар. Зейнеттік өмірдің
құшағында, бала-шағаның алдында жүріп жатыр. Екеуі үшін
Ұлы Жеңіс мерекесінің орны бір бөлек.
Жоқ, бұл кісілер соғыс ардагері емес. Алайда, жыл сай-
ын Жеңіс күнін елден ерекше əспеттеп күтіп, айрықша атап
өтеді. Таяуда бір қызықты жəйт болды. Ұстаздардың үйінде
географиялық картаның болмай қалуы сирек кездесетін нəрсе.
Бұл кісілердің де аракідік картаға көз салып, ойға шоматын
кездері бар.
Бір күні осылайша географиялық картаға қарап ойланып
отырған зайыбы Қабижамал апай көзіне жас алып, кəдімгідей
жыламсырамасы бар ма. Үйде отырған қонақтар не болғанын
түсінбей, абыржып қалды.
– Қаба, не болды, ойбай?
Апайдың асты-үстіне түсіп бəйек болып жатқан құда-құда-
ғилары шынымен таңданып қалған еді.
– Жə, ештеңе де болған жоқ,– деді Қабижамал көзінің жа-
сын сүртіп жатып. Содан шалына қарай бұрылып:
– Менің əкеме тағы бір жұлдызды қимағаның ба? – деп, ба-
лаша бұртиды.
Сұқ саусағын карта жаққа қарай сілтегенде барып, жұрт
істің мəн-жайына қаныға бастаған еді. Бірақ, не күлерін, не
қоярын білмей əбден састы.
Иемберген аға Ұлы Отан соғысында əкесінің қаза тапқан
жерін картадан белгілеп, атын жазып, Кеңес Одағы Батырының
екі бірдей «Алтын Жұлдызының» суретін салып қойыпты. Ал,
Қабижамал апайдың соғыста қаза тапқан əкесінің жатқан же-
рін белгілеп, атын жазып, бір ғана «Алтын Жұлдыздың» суре-
тін салған екен.
Иə, əкелері соғыста қаза тапқан балалар үшін Ұлы Жеңіс
мерекесінің орны қашанда бір бөлек болып тұрады. Түсінесің.
Түсінесің де, күрсінесің...